Pół wieku M35.4 w 36 publikacjach.

Pierwszy opis nowego zespołu — rozlanego zapalenia powięzi z eozynofilią, odróżnionego od twardziny przez oszczędzanie palców, brak objawu Raynauda i spektakularną odpowiedź na kortykosteroidy.

Pierwsza duża jednoośrodkowa kohorta (Mayo Clinic): 52 pacjentów, współczesny fenotyp EF — częste przykurcze (n = 29), współistniejąca morphea (n = 15), zespół cieśni nadgarstka (n = 12) i pojedyncze asocjacje hematologiczne.

Referencyjna seria MRI: hiperintensywność powięzi w T2 i wzmocnienie po gadolinie są charakterystycznymi znaleziskami i korelują z aktywnością choroby, co stawia MRI w roli nieinwazyjnego narzędzia diagnostyki i monitorowania.

Wzorcowy przegląd kliniczny ostatnich 15 lat — synteza obrazu klinicznego, diagnostyki i opcji terapeutycznych pod ówcześnie używaną nazwą choroby Shulmana.

Pierwszy formalny zestaw kryteriów diagnostycznych EF: jedno kryterium duże (stwardnienie skóry/tkanki podskórnej z oszczędzeniem palców) plus kryteria małe obejmujące eozynofilię, hipergammaglobulinemię, MRI i histologię. Wciąż najczęściej cytowany schemat.

Najliczniejsza długoterminowa kohorta: 89 pacjentów Mayo Clinic obserwowanych przez 20 lat. Większość przypadków po leczeniu wygasa; połączenie kortykosteroidów i metotreksatu daje najlepsze wyniki, a niepełnosprawność koncentruje się u chorych z opóźnionym rozpoczęciem terapii.

Najnowszy szeroki przegląd w tym zestawieniu — co zmieniło się w ostatnich latach i gdzie leżą dziś otwarte pytania.

Siedemnastu pacjentów z chińskiego ośrodka nerwowo-mięśniowego. U wszystkich stwardnienie skóry, przewaga mężczyzn (70,6 %) — ale eozynofilia tylko u 41,2 %, co przypomina, że prawidłowa liczba eozynofilów nie wyklucza rozpoznania.

Trzydzieści przypadków zapalenia powięzi po leczeniu inhibitorami punktów kontrolnych, mediana wystąpienia po dziesięciu miesiącach terapii, połowa u chorych na czerniaka — postać wywołana lekiem, która przed współczesną onkologią nie istniała.

Największy dostępny zbiór zbiorczy: 597 pacjentów z 476 opublikowanych opisów przypadków. Średni wiek 44,5, proporcja płci 1:1, eozynofilia u 90,2 %, odpowiedź na leczenie u 82,2 % — i nawrót u 24,5 % tych, którzy początkowo odpowiedzieli. Stąd pochodzi większość liczb na naszej stronie ze statystykami.

Seria skupiona na tym, co dzieje się poza skórą: u każdego pacjenta stwardnienie dystalnych części kończyn górnych z oszczędzeniem dłoni i stóp, u 87,5 % podwyższone wskaźniki ostrej fazy, a eozynofilia obwodowa tylko u trzech czwartych.

Niemieckojęzyczny opis przypadku dokumentujący tego samego pacjenta równolegle w USG i MRI — cenny, bo pokazuje, co każda z metod ujawnia, a czego nie.

Osiemnastu pacjentów z ośrodka trzeciego stopnia; spośród siedmiu, którym podano dożylne immunoglobuliny, pięciu z sześciu obserwowanych utrzymało poprawę zarówno skórną, jak i czynnościową. Jeden z niewielu zbiorów danych o IVIG w chorobie opornej.

Sześcioro dzieci z rozpoznaniem postawionym między 4. a 16. rokiem życia — przypomnienie, że kryteria diagnostyczne dla dorosłych stosuje się u pacjentów pediatrycznych, choć nigdy ich w tej grupie nie zwalidowano.

Trzech pacjentów, u których EF rozwinęło się po zakażeniu SARS-CoV-2 — wczesna opublikowana seria wspierająca hipotezę wirusowego triggera u części chorych.

Przegląd systematyczny literatury obrazowej, zbierający razem, które metody faktycznie wykorzystywano do potwierdzania rozpoznania i co wnosi każda z nich.

Przegląd systematyczny przypadków, w których zapalenie powięzi poprzedzało nowotwór hematologiczny lub mu towarzyszyło — argument za tym, by nowego rozpoznania nie zakładać z góry jako idiopatycznego.

Krótka praca obrazowa poświęcona w całości objawowi rynny — wartościowa właśnie dlatego, że ten objaw pokazuje, zamiast go opisywać słowami.

Zapalenie powięzi jako manifestacja przewlekłej choroby przeszczep przeciwko gospodarzowi, na materiale 118 pacjentów prowadzonych w wielospecjalistycznej poradni potransplantacyjnej, wraz z przeglądem powięziowych manifestacji cGVHD.

Zwięzłe opracowanie radiologiczne obrazu choroby w MRI, napisane dla radiologa opisującego badanie, a nie dla lekarza prowadzącego.

Przegląd systematyczny wszystkich opublikowanych przypadków leczonych lekiem biologicznym — powstały dlatego, że w chorobie opornej nie ma żadnych danych z badań klinicznych, na których można się oprzeć.

Krótki artykuł redakcyjny dowodzący, że choroba leży w luce między dwiema specjalizacjami i bywa przeoczana, gdy żadna z nich nie bierze jej na siebie.

Zwarty przegląd prowadzący od tego, co wiadomo o patogenezie, aż po sekwencję leczenia — od jednego ze współautorów japońskich wytycznych.

Przegląd aktualnych koncepcji od strony dermatologicznej — odpowiednik przeglądów reumatologicznych, istotny, bo pierwszym lekarzem oglądającym skórę bywa dermatolog.

Japoński dokument konsensusowy łączący kryteria diagnostyczne z klasyfikacją ciężkości i wskazówkami postępowania — schemat kryteriów opracowany niezależnie od Pinal-Fernandeza z 2014 roku.

Dwadzieścia siedem przypadków porównanych histologicznie i immunofenotypowo z morphea profunda — praca mierząca się z pytaniem, jak daleko da się te dwie jednostki rozróżnić pod mikroskopem.

Zaktualizowany praktyczny przegląd — pułapki diagnostyczne, algorytm leczenia i ponowna ocena leków biologicznych (rytuksymab, tocilizumab) w przypadkach opornych.

Dwunastu pacjentów otrzymujących comiesięcznie wysokodawkowy metotreksat dożylnie przez pięć miesięcy; zmodyfikowany wskaźnik skórny spadł z 17,5 do 8,5. Zarejestrowane jako badanie (NCT00441961), ale jednoramienne — bez grupy kontrolnej.

Szesnastu chorych z ciężkim przebiegiem: dziesięciu na D-penicylaminie z kortykosteroidami, sześciu na samych kortykosteroidach. Terapia skojarzona wypadła lepiej i pod względem zajętej powierzchni ciała, i ogólnej poprawy — ale praca wprost stwierdza, że nie była randomizowana.

Trzyośrodkowa kohorta, n = 63: pełna remisja u 64 % chorych na prednizonie + metotreksacie wobec 30 % przy samym prednizonie — wynik utrwalający terapię skojarzoną jako faktyczny standard pierwszej linii.

Radiologiczne opracowanie referencyjne o obrazowaniu powięzi w MR: typowy obraz eozynofilowego zapalenia powięzi, jego warianty i sposób odróżnienia od innych nieprawidłowości powięziowych.

Dwa przypadki plus przegląd systematyczny literatury, skupiony konkretnie na tym, które zmienne kliniczne przewidują dalszy przebieg u pacjenta.

Krótkie doniesienie o zapaleniu powięzi powiązanym z simwastatyną — wczesna pozycja w literaturze o postaciach polekowych, dekady przed przypadkami po inhibitorach punktów kontrolnych.

Ówczesny przegląd zestawiający eozynofilowe zapalenie powięzi z zespołem eozynofilia–mialgia, napisany w momencie, gdy te dwie jednostki dopiero od siebie oddzielano.

Zapalenie powięzi wywołane L-tryptofanem, z okresu, gdy suplementy tryptofanu badano jako czynnik wyzwalający choroby przypominające zapalenie powięzi.

Jeden z najwcześniejszych przeglądów zespołu, opublikowany pięć lat po doniesieniu Shulmana, gdy granica wobec twardziny była wciąż wytyczana.